Unieważnienie kredytu we frankach i zwrot kapitału do banku

W ostatnim czasie, po serii przegranych przez banki spraw dotyczących kredytów frankowych, nastąpiła zmiana trendu w orzecznictwie. Pojawiły się wyroki korzystne dla banków, w których instytucje finansowe domagają się od kredytobiorców zwrotu pożyczonych środków, waloryzowanych o 30-35% więcej niż kwota pierwotna. Banki argumentują to zmianą siły nabywczej pieniądza od czasu zawarcia umowy kredytowej. W związku z tym pojawia się pytanie o zasadność roszczeń banków, zwłaszcza w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 czerwca, które zdaje się stawać po stronie kredytobiorców, wskazując, że bankom należy się jedynie zwrot kapitału z odsetkami za zwłokę.

Adwokaci i eksperci podkreślają, że banki, powołując się na art. 358 § 1 3 k.c. dotyczący waloryzacji, próbują przeforsować rozwiązanie niekorzystne dla konsumentów, co stoi w sprzeczności z ochroną konsumenta wyrażoną w dyrektywie 93/13/EWG. Zgodnie z tą dyrektywą, bank nie powinien być nagradzany za stosowanie nieuczciwych warunków w umowach kredytowych. Przyjęcie przez sądy roszczeń banków o waloryzację oznaczałoby iluzoryczną ochronę konsumentów, co może zachęcać banki do dalszego tworzenia wadliwych umów.

Z analizy art. 358 § 1 3 k.c. wynika, że nie ma on zastosowania w przypadku kredytów bankowych, ponieważ zwrot kapitału kredytu nie opiera się na zobowiązaniach wynikających bezpośrednio z zawartej umowy kredytowej. W konsekwencji, argumentacja banków dotycząca waloryzacji kwoty do zwrotu na podstawie stopy inflacji jest nieuzasadniona.

Kredytobiorcy, w obliczu nowych wyzwań prawnych, powinni skorzystać z pomocy specjalistów, aby skutecznie bronić się przed roszczeniami banków o waloryzacje. Możliwe jest również wniesienie kontrpozwu przeciwko bankowi, zwłaszcza że TSUE w wyroku z 15 czerwca 2023 r. uznał, iż konsument ma prawo do żądania od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot zapłaconych rat i kosztów z tytułu wykonania umowy, z zastrzeżeniem, że jest to zgodne z celami dyrektywy 93/13 i zasadą proporcjonalności.

Podsumowując, mimo korzystnych dla banków wyroków, perspektywa prawna w dalszym ciągu wydaje się sprzyjać kredytobiorcom, zwłaszcza w świetle orzecznictwa TSUE. Kluczowe pozostaje jednak indywidualne podejście do każdej sprawy oraz wsparcie prawne, które może pomóc w obronie przed potencjalnie niekorzystnymi dla konsumentów roszczeniami banków.